نامجویی به نام محسن

محسن
نامجو، خواننده، شاعر و سه تار نواز ایرانی، در سال 1354 در شهرستان تربت
جام به دنیا اومد. یک ساله بود که خانواده اش به مشهد مهاجرت کردند. در
دوازده سالگی آموختن آواز سنتی ایرانی رو نزد استاد علی شاکری و استاد
نصرالله ناصح پور شروع کرد. در سن 18 سالگی در دانشکده سینما-تئاتر در
رشته تئاتر پذیرفته شد، بعد از یک سال در رشته موسیقی در دانشگاه تهران
مشغول به تحصیل شد. ولی بعد از مدتی تحصیلات آکادمیک موسیقی رو هم رها کرد
و به صورت تجربی به کار موسیقی ادامه داد.
نامجو فقط دو تا آلبوم رسمی منتشر کرده، "ترنج" که در سال 1386 داخل ایران ضبط و منتشر شد و "آخ" که در سال 88 در خارج از ایران ضبط شد. در کنار این دو آلبوم رسمی ده ها آهنگ دیگه هم از نامجو به طور زیرزمینی پخش شده.
نامجو
به موسیقی اصیل ایرانی و همچنین موسیقی غربی (بیشتر بلوز و راک) اشراف
داره و این امر باعث شده که بتونه به کمک خلاقیت خودش این دو تا سبک رو تا
حدی با هم تلفیق کنه. خود محسن نامجو در باره تلفیق اینطور میگه: "تلفیق
از نظر من اپیدمی زمانه است. تلفیق موسیقیایی دو شکل دارد، یکی تلفیق
ابزار است، مثلاً قرار دادن گیتار در برابر سه تار که چیز جدیدی نیست؛ و
دیگری تلفیق گام که تا به حال کمتر در موسیقی ایران به آن پرداخته شده،
مثلاً کافیست که دو نت از دستگاه شور حذف شود تا به گام بلوز برسیم."
تلفیق
گام همون چیزیه که در آهنگ ترنج شنونده رو ناخودآگاه به تحسین وا میداره
(اشاره ام به اون قسمتیه که با صدای حنجره اش گام رو از پایین به بالا
جارو میکنه).
سبک موسیقی نامجو چیزیه که من اسمش رو Persian folk rock
میذارم. البته بعضی آهنگها از این سبک خارج هستند ولی تم کلیش تقریبا
همونه. سبک جالبی از موسیقیه که سادگی و روونی راک و پیچیدگی های ریتم و
ملودی موسیقی سنتی ایرانی رو با هم داره. شاید بشه بعضی کاراش رو با کارای
پروگرسیو Camel مقایسه کرد. Camel هم از گروه هایی هست که راک رو با
موسیقی شرقی ترکیب میکنه و تفاوتی که با سایر گروه های غربی شرق گرا داره
اینه که بیشتر به موسیقی ایرانی نزدیکه تا عربی، به همین جهت کاراش از
خیلی جهات بی شباهت به کارای نامجو نیست. برای مثال پیشنهاد میکنم آهنگ Lost and Found از Camel رو با آهنگ ترنج
ترانه
های آهنگهای نامجو تشکیل شده از کارهای حافظ، سعدی، مولوی، جامی، شاملو
و... به علاوه تغییرات و دخل و تصرفهایی که خودش در ترانه ها میکنه. خیلی
از ترانه ها هم کاملا کار خودش هستند.
یکی دیگه از ویژگیهای موسیقی
نامجو استفاده از اصوات نامتعارف در موسیقیه که البته اعتراض بعضیها رو هم
بر انگیخته. از جمله انواع صداهای عجیب و غریبی که در آهنگ "واق واق سگ" از از خودش در میاره.
و
بالاخره قرائت متفاوتی از قرآن که 5 سال حبس تعزیری رو هم براش به ارمغان
آورد. جالبه که قبل از اعلام حکم نامجو بابت اون آهنگ شدیدا عذر خواهی
کرده بود و گفته بود اون آهنگ فقط یه اتود بوده و نمیدونم کی پخشش کرده و
از این حرفا...
اما بعد از اعلام حکم در گفتگو با BBC اعلام کرد که از
این به بعد در کاراش هر گونه ملاحظه ای رو کنار میذاره و اون آهنگ رو هم
سر فرصت با میکس و آهنگ بهتر دوباره اجرا میکنه.(که در آلبوم آخ این کار
رو کرد)
مجله Time نامجو رو باب دیلن ایران دونسته، این مقایسه احتمالا
به این دلیل بوده که نامجو و دیلن هر دو از پیشروان سبک راک در کشور
خودشون بودند و از ارائه کارهای نو هیچ واهمه ای ندارند. به هر حال نامجو
خودش این تشبیه رو درست نمیدونه.
و سخن آخر اینکه اصلا یه مطلب در مورد محسن نامجو در یه وبلاگ متال چیکار میکنه؟؟
و
جواب این که نامجو یکی از پیشروان راک ایرانه و راک به عنوان پدر بزرگ
متال همیشه مورد توجه ما هست و دیگری این که محسن نامجو یک آنارشیست به
تمام معناست و این ویژگی، او رو با تفکرات متال پیوند میده. مقایسه کنید.
در کل معمولا متال باز ها از کارای نامجو هم خوششون میاد.
تبلیغات























مدیر وبلاگ :